Vanmorgen was ik vroeg uit bed en Donnie zat al voor de deur te miauwen. Dat doet ze als ze heel nodig naar buiten moet, meestal heeft ze dan aandrang, want de kattenbak vind ze maar niets. Geen probleem, ze is hartstikke zindelijk en als de nood erg hoog is en ze kan niet naar buiten, doet ze het wel op de bak.
Ze ging dus naar buiten en 10 minuten later zie ik haar schaduw al weer voor de deur zitten en ik denk: "O, die wil naar binnen." Ik laat haar dus binnen en ze rent de keuken in en blijkbaar heeft ze een muis in haar bek. Even later laat ze het diertje los en ik zie het muisje weg spurten van haar vandaan. "Shit," roep ik, "het diertje leeft nog. Ik probeer de muis te vangen, maar die glipt net tussen mijn vingers vandaan. Donnie heeft de muis echter zo weer te pakken en ik had zoiets van, kat en muis eruit en probeer Donnie met haar muis in haar bek te pakken. Lukt niet. Dan gaat ze weer spelen met de muis, die heil ziet in een ruimte onder een kast. Donnie is echter klein en kruipt zo onder de kast en heeft hem weer te pakken. Laat het nu eindelijk over zijn! Nee hoor, het is nog niet voorbij. Ze speelt en speelt en er lijkt geen einde aan te komen. Even later zit ze bij de voerbak, ik zit achter de pc en denk dat het voorbij is. Echt niet, ze heeft slechts even een pauze in gelast en zit daarna voor de deur van de meterkast te loeren. Ze geeft niet op. Ik doe de deur van de kast open en ze duikt in de rommel die daar ligt. Het kan zijn dat het muisje nu via de beluchtingsgaten naar buiten is, maar het kan evengoed zijn dat het diertje nog binnen is. Dat is afwachten. Ik laat de kat binnen en de deur van de meterkast open terwijl ik weg ben en ik hoop dat ze hem of verjaagt of te pakken krijgt. We zullen zien.
Maar één ding is zeker, dit gedrag leer je een kat niet af. Het is instinct en bij haar is dat een beetje te goed ontwikkeld, want ze komt zelfs met dode ratten thuis, zonder daar kleerscheuren aan over te houden. Vogels vangt ze zelfs in vlucht (heb ik een aantal maal gezien) en zelfs eekhoorns zijn niet veilig voor haar, alhoewel ze die nog maar één keer gepakt heeft. Het dier zag er ook al niet meer zo gezond uit, dus dat was waarschijnlijk een zieke.
zondag 4 maart 2012
zaterdag 10 december 2011
Katten kun je veel leren
Sommige mensen denken dat je een kat niet veel kunt leren. Niets is minder waar. De katten die ik heb gehad reageerden goed op training en vonden het zelfs leuk.
De eerste kat in mijn bezit was Hedwig. Hij kwam uit het Asiel en was wild en 12 weken oud. Onder mijn verzorging en begeleiding veranderde hij. Niet zo snel, want er zat een hoop onrust en wantrouwen in deze kat, maar toch. Ik heb wel wat hulp gehad hierbij. Met oud en nieuw (en dus vuurwerk) werd hij helemaal gek. De dierenarts schreef een natuurlijk kalmeringsmiddel voor en vertelde daarbij dat ik het in de toekomst ook kon gebruiken om wat rust in de kat te brengen om hem dingen aan te leren. Dit werkte en de pilletjes werden steeds minder en de angst ook. Ik heb op ludieke wijze hem ook geleerd dat bezoek niet eng is. Ik had een ren gemaakt in de woonkamer en stopte hem daar in als er bezoek kwam. Ik vroeg het bezoek hem te negeren en hij werd steeds opener, waarop het moment kwam dat ik, terwijl mijn ouders er waren de kat los liet en hij nergens onder dook. Hij keek vanuit een rustig plekje gewoon wat er allemaal gebeurde.
Helaas is de deze lieve heer vroeg aan zijn einde gekomen door een hersentumor, maar dat is een ander verhaal.
De tweede was Tijgetje. Met 4 weken in het land tegenover het huis van mijn ouders gevonden. Ik was Hedwig net kwijt en wilde wel voor het beestje zorgen. Wat een lieverdje was dat. Ik ben meteen naar een dierenarts gegaan voor een check up. Hij zat onder de vlooien en had een echte wormenbuik. Meteen goed advies meegekregen voor de voeding en opvoeding, want mamma was er niet om hem te leren dat bepaalde dingen niet kunnen. Tijgetje groeide goed onder mijn verzorging en met twaalf weken heb ik het even aan de stok gehad met hem, hij viel mij aan. Meteen op gereageerd en daarna nooit meer problemen daar mee gehad. Tijgetje begon ik met een klikker en een targetstick van alles te leren. Hij kon op een gegeven moment zitten, liggen, hier komen en wat al niet meer, tot groet hilariteit van bezoek. Als ik thuis kwam van mijn werk stond meneer al klaar om te "spelen", hij liep dan naar de targetstick en begon te mauwen. Hij vond het duidelijk erg leuk.
Op een gegeven moment moest ik afstand van hem doen, door omstandigheden, ik kwam weer bij mijn ouders in huis en daar was een kattenallergie. Hij heeft echter een leuk onderkomen gekregen bij mensen die ik kende.
Toen ik weer op mezelf zat in Frederiksoord, had ik geen huisdieren. Daar kwam verandering in toen ik een relatie kreeg. Er kwam een kat aanlopen en mijn toenmalige vriend nam hem in huis. Een 2-jarige kat, Tijger, die erg lief was, maar ook een sterk eigen willetje had. We hebben hem geleerd te gaan zitten voordat hij zijn lekkers kreeg, want hij maaide het schoteltje zo uit je handen. Verder heb ik hem door consequent te zijn geleerd wat in huis wel en niet mag. Uiteindelijk was een eenvoudig nee, voldoende om hem te corrigeren. (Waar een plantenspuit wel niet goed voor is). Toen ik Bij mijn vriend introk kreeg ik ook een katje, een dametje genaamd Donnie. Zij was nog jong, 7 weken en echt een boerderij katje. Haar heb ik ook van alles geleerd en ze vond het heel leuk, maar totdat Tijger vertrok, een jaar na dat mijn vriend verkast was (hij heeft Tijger bij mij achter gelaten), was Donnie een mager en schichtig katje wat altijd op de huid werd gezeten door Tijger. Zelfs in haar slaap werd ze aangevallen. Ik heb van alles geprobeerd, maar beide katten hadden enorm veel stress. Aangezien Tijger van mijn ex was en door zijn open karakter makkelijker te plaatsen heb ik hem laten herplaatsen. Donnie heeft sinds die tijd een ware verandering doorgemaakt, leert ook makkelijker en is zowaar een beetje aangekomen. Donnie kan nu zitten op commando, op haar achterpootjes staan en hier komen. Verder weet ze precies wat wel en niet mag en een simpel nee is voldoende.
Door consequent te zijn, een plantenspuit binnen bereik en veel liefde en aandacht kun je kat veel leren, je kat heeft er plezier aan, maar jijzelf ook. Ik erger me ook nooit aan mijn katten, want ze zijn opgevoed en natuurlijk goed gevoed.
De eerste kat in mijn bezit was Hedwig. Hij kwam uit het Asiel en was wild en 12 weken oud. Onder mijn verzorging en begeleiding veranderde hij. Niet zo snel, want er zat een hoop onrust en wantrouwen in deze kat, maar toch. Ik heb wel wat hulp gehad hierbij. Met oud en nieuw (en dus vuurwerk) werd hij helemaal gek. De dierenarts schreef een natuurlijk kalmeringsmiddel voor en vertelde daarbij dat ik het in de toekomst ook kon gebruiken om wat rust in de kat te brengen om hem dingen aan te leren. Dit werkte en de pilletjes werden steeds minder en de angst ook. Ik heb op ludieke wijze hem ook geleerd dat bezoek niet eng is. Ik had een ren gemaakt in de woonkamer en stopte hem daar in als er bezoek kwam. Ik vroeg het bezoek hem te negeren en hij werd steeds opener, waarop het moment kwam dat ik, terwijl mijn ouders er waren de kat los liet en hij nergens onder dook. Hij keek vanuit een rustig plekje gewoon wat er allemaal gebeurde.
Helaas is de deze lieve heer vroeg aan zijn einde gekomen door een hersentumor, maar dat is een ander verhaal.
De tweede was Tijgetje. Met 4 weken in het land tegenover het huis van mijn ouders gevonden. Ik was Hedwig net kwijt en wilde wel voor het beestje zorgen. Wat een lieverdje was dat. Ik ben meteen naar een dierenarts gegaan voor een check up. Hij zat onder de vlooien en had een echte wormenbuik. Meteen goed advies meegekregen voor de voeding en opvoeding, want mamma was er niet om hem te leren dat bepaalde dingen niet kunnen. Tijgetje groeide goed onder mijn verzorging en met twaalf weken heb ik het even aan de stok gehad met hem, hij viel mij aan. Meteen op gereageerd en daarna nooit meer problemen daar mee gehad. Tijgetje begon ik met een klikker en een targetstick van alles te leren. Hij kon op een gegeven moment zitten, liggen, hier komen en wat al niet meer, tot groet hilariteit van bezoek. Als ik thuis kwam van mijn werk stond meneer al klaar om te "spelen", hij liep dan naar de targetstick en begon te mauwen. Hij vond het duidelijk erg leuk.
Op een gegeven moment moest ik afstand van hem doen, door omstandigheden, ik kwam weer bij mijn ouders in huis en daar was een kattenallergie. Hij heeft echter een leuk onderkomen gekregen bij mensen die ik kende.
Toen ik weer op mezelf zat in Frederiksoord, had ik geen huisdieren. Daar kwam verandering in toen ik een relatie kreeg. Er kwam een kat aanlopen en mijn toenmalige vriend nam hem in huis. Een 2-jarige kat, Tijger, die erg lief was, maar ook een sterk eigen willetje had. We hebben hem geleerd te gaan zitten voordat hij zijn lekkers kreeg, want hij maaide het schoteltje zo uit je handen. Verder heb ik hem door consequent te zijn geleerd wat in huis wel en niet mag. Uiteindelijk was een eenvoudig nee, voldoende om hem te corrigeren. (Waar een plantenspuit wel niet goed voor is). Toen ik Bij mijn vriend introk kreeg ik ook een katje, een dametje genaamd Donnie. Zij was nog jong, 7 weken en echt een boerderij katje. Haar heb ik ook van alles geleerd en ze vond het heel leuk, maar totdat Tijger vertrok, een jaar na dat mijn vriend verkast was (hij heeft Tijger bij mij achter gelaten), was Donnie een mager en schichtig katje wat altijd op de huid werd gezeten door Tijger. Zelfs in haar slaap werd ze aangevallen. Ik heb van alles geprobeerd, maar beide katten hadden enorm veel stress. Aangezien Tijger van mijn ex was en door zijn open karakter makkelijker te plaatsen heb ik hem laten herplaatsen. Donnie heeft sinds die tijd een ware verandering doorgemaakt, leert ook makkelijker en is zowaar een beetje aangekomen. Donnie kan nu zitten op commando, op haar achterpootjes staan en hier komen. Verder weet ze precies wat wel en niet mag en een simpel nee is voldoende.
Door consequent te zijn, een plantenspuit binnen bereik en veel liefde en aandacht kun je kat veel leren, je kat heeft er plezier aan, maar jijzelf ook. Ik erger me ook nooit aan mijn katten, want ze zijn opgevoed en natuurlijk goed gevoed.
Abonneren op:
Posts (Atom)